وقتی دروغ می‌گویی گوشهام را می گیرم توی دستهام نشنوم حرفهایت را به دروغ. وقتی می‌ترسی، می‌لغزی، کم می‌آوری، وقتی که نمی‌خواهی بگویی به من تمام آنچه را که ته قلبت خانه کرده و سخت می‌گذرد به تو و من می‌دانم بی آنکه بگویی‌اش. مثل وقتی که قصدی می‌کنی و در خودت پنهان می‌کنی و من که خوب می‌دانمش و به روت نمی‌آورم هیچ که مثل روز روشن است و نمی‌خواهم دقیقه‌های با هم بودن  را مکدر کنم به سخنی، بگویی: بد می‌بینی‌ام!  که خوب می بینمت بی‌آنکه بدانی ، "خوب" که می‌گویم یعنی به سادگی خودت، یعنی معمولی و من از رؤیا حرفی نمی‌زنم هیچ که تو می‌ترسی. که روم نمی‌شود بگویم دوستت دارم و تو می‌پرسی مدام از من. که این سؤال و جوابها آخرش کار دستت داد که رها کردی دستم را که دیگر محال است بگویم احساسم را ...  "محال" که می‌گویم، گوشهایت را می‌گیری نشنوی حرفهام را به دروغ! که هزاربار هم بپرسی جواب دارم بگویم برایت...

با چشمهای روشن آمده بودی که فرش کردی برایم عرش را گفتی پله‌ها را بیا بالا، آمدم و تو هنوز بالاتر می‌روی انگار که دستم به دستت نمی‌رسد هربار و فکر می‌کنی به خیال خودت خوب پنهان می‌کنی همه چیز را ! و من که خودم را میزنم به بیراهه‌ی ندیدن و نشنیدن که دلت نلرزد مبادا ... و اینگونه دوستت دارم. "مبادا" که می‌گویم، همان روزی است که می‌گفتی می‌مانی برایم تا آن روز و نماندی حتی تا امروز و هزار بار لغزیدی و چشمهایم را بستم. آری اینگونه دوستت دارم. نه آنطور دور از دسترس که تو فکر می‌کنی. خیلی ساده‌تر، معمولی تر ... معمولی خوب است مثل تو، مثل من، مثل دوست داشتن من تو را و ترسهای تو از آدمهای معمولی مثل من.